darmowa wysyłka na terenie kraju od 450 zł

Szukaj

Posy rings – pierścionki z przesłaniem.

jagg, 29 maj 2021
Posy rings – pierścionki z przesłaniem.

Biżuteria z inskrypcjami istniała od powstania pisma. Złote pierścionki z wygrawerowanym po zewnętrznej lub wewnętrznej stronie mottem, najczęściej cytatem z książki nazywane są 'poesy', 'posy' lub 'posie' rings. Najlepszym polskim tłumaczeniem tych nazw jest „krótki rym” lub „poemat".  Współcześnie moglibyśmy nazwać je „pierścieniami poezji".

Złoty pierścionek, który pochodzi najprawdopodobniej z terenów Anglii lub Francji z XVII wieku. Na pierścionku widnieją podobizny psa, zająca, łani i muchy w otoczeniu elementów roślinnych. Wewnątrz obrączki możemy zobaczyć napis „loyalte ne peur”, co można tłumaczyć jako przykazanie „nie bój się lojalności” lub „lojalność, a nie strach”.  ©Victoria and Albert Museum, London


Największą popularnością pierścionki te cieszyły się pomiędzy wiekiem XV a XVII we Francji i w Anglii. Jako że francuski był wtedy językiem powszechnie znanym i używanym w wyższych sferach, to większość napisów na pierścionkach była grawerowana właśnie w tym języku. Choć zdarzały się również angielskie i łacińskie inskrypcje. Z racji tego, że języki żyją i zmieniają się przez lata, na pierścionkach można zauważyć osobliwości ortograficzne z konkretnych epok. Przykładem może być angielskie słowo 'love' (miłość), które często zapisywano jako 'loue'.

Złoty pierścionek pochodzący z XV wieku, wysadzany granatem i szafirem z wygrawerowanymi kwiatami i gotyckim napisem. Na wewnętrznej stronie pierścionka znajdziemy cztery farncuskie słowa: „oue, tout, mon, coer”, co można przetłumaczyć jako stwierdzenie do ukochanej osoby: „tak, całe moje serce”.

Nie było żadnej specjalnej stylistyki tego rodzaju biżuterii, natomiast konkretne frazy widniejące na pierścionkach często się powtarzały. Złotnicy mieli specjalne papierowe broszury lub całe kompendia z najchętniej wybieranymi cytatami i proponowali je kolejnym klientom. Przykładem takiego rymowanego motta może być "If we be true and pure Or loves will endure", co - w wolnym tłumaczeniu można opisać jako "Jeśli będziemy szczerzy i czyści nasza miłość nam się ziści".

Najbardziej popularnymi stylami używanymi do inskrypcji były pismo lombardzkie, a od ok. roku 1500 - gotyckie.
Wśród tekstów można było znaleźć i takie:

  • 'A loving wife during life'
  • 'After consent ever content'
  • 'Humility is the true Nobility'
  • 'As gold is pure, so love is sure'
  • 'Let the Lord above send peace & love'
  • 'God above increase our love'

Nie tylko inskrypcje były wcześniej przygotowywane. Wielu złotników trzymało w magazynach już gotowe pierścionki z wyrytymi motywami, które miały "pasować" do wybranego cytatu.

Złoty pierścionek z wyrytymi po angielsku słowami: "kepe fayth teil dethe" („utrzymuj wiarę do śmierci”). Tego typu cytaty świadczą o znaczeniu religii w życiu obdarowującego. Takie pierścionki mogły być traktowane jako amulety, chroniące przed nieczystymi siłami. W XX wieku pierścionek był własnością historyczki sztuki i kolekcjonerki Joan Evans. Jej bogatą kolekcję obecnie można oglądać w oksfordzkim Ashmolean Museum oraz Victoria and Albert Museum. ©Victoria and Albert Museum, London

Zdarzały się również indywidualne zamówienia z tekstem zaproponowanym przez zlecającego. Bardzo ceniono nowatorskie hasła, często tworzone wspólnie przez całe rodziny lub grupy przyjaciół.

'Posy' rings były dawane jako dowód miłości, ale też i przyjaźni, najczęściej na upamiętnienie wyjątkowego wydarzenia. Zazwyczaj wybranemu napisowi towarzyszył grawerunek daty. 

Niektóre z pierścieni miały grawery o charakterze religijnym. Używając poetyckich zwrotów, można było samemu decydować czy pierścień mówi o miłości ziemskiej czy boskiej. W kolekcji Victoria&Albert Museum możemy znaleźć pierścień z wyrytym "kepe fayth teil dethe" ("utrzymuj wiarę do śmierci"). Tego typu cytaty świadczą o znaczeniu religii w życiu obdarowującego. Takie pierścionki mogły być traktowane jako amulety, chroniące przed nieczystymi siłami.

Biżuteria była noszona przez mężczyzn i kobiety jako symbol bogactwa i statusu. Jednak W XIV i XV wieku wprowadzono we Francji, a potem w Anglii wprowadzono regulacje dotyczące publicznego noszenia biżuterii przez mieszczan. Jedynie szlachcice mogli – według francuskiego prawa z 1285 r. oraz angielskiego z 1363 r. – prezentować bogato zdobione pierścienie, pasy czy naszyjniki. Ten XV-wieczny złoty pierścionek był symbolem bogactwa i statusu. Niewielki rozmiar pierścionka wskazuje, że nosiła go kobieta. Napis „autre ne wueil” („nie pragnij nikogo innego”) był jednym z powszechnie używanych przez złotników zwrotem.

Złote pierścionki z grawerowanym cytatem były wspomniane aż dwukrotnie w "Kupcu Weneckim" Wiliama Shakespeare'a. Tego typu biżuterię podarowały swoim mężom dwie bohaterki dramatu: Portia, ukochanemu Bassanio, a Nerissa - Gratiano. Na jednym z pierścieni widniał napis "love me, and leave me not" ("kochaj mnie i nie opuszczaj"). Druga połowa sceny 1 aktu V opowiada o tym, dlaczego te pierścionki są dla małżonek ważne.

Największa kolekcją posy rings mogą pochwalić się dwie instytucje: Muzeum Ashmolean w Oksfordzie oraz Muzeum Wiktorii i Alberta w Londynie.



Bibliografia i netografia:

  • Kunz, G.F., Ringsfor the Finger, From the Earliest Known Times to the Present, Philadelphia and London: J. B. Lippincott Co., 1917.
  • Scarisbrick, Diana, Rings: symbols of wealth, power and affection, London, 1993
  • Taylor, Gerald and Scarisbrick,Diana Finger rings from ancient Egypt to the present day , Oxford: Ashmolean Museum press, 197
  • William Szekspir: Komedie. T. 2. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1973
  • http://www.vam.ac.uk
  • https://www.britishmuseum.org

Cena zestawu: %bundleSum%
Anuluj