W czasach elżbietańskich w Anglii, ale również w Niemczech, Francji i Irlandii, popularnym wyborem pierścionka zaręczynowego był „gimmel ring”. Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa „gemmelus”, oznaczającego „bliźniak”. Charakterystyczną cechą tego modelu były dwa lub trzy połączone ze sobą okręgi, które po złożeniu tworzyły jeden pierścień symbolizujący jedność i trwałość związku.

W irlandzkich pierścionkach „gimmel” pochodzących z Galway często pojawiał się motyw ukoronowanego serca trzymanego przez dwie dłonie. Była to odmiana słynnego pierścionka „claddagh”, którego symbolika odnosiła się do miłości, lojalności i przyjaźni.

Pierścionki toi et moi i romantyczna symbolika

W XVII wieku ogromną popularność zdobyły pierścionki „toi et moi” — z francuskiego „ty i ja”. Nazwa odnosi się do konstrukcji pierścionka, w którym dwa kamienie oprawione obok siebie symbolizują dwie połączone dusze.

Jednym z najbardziej znanych modeli tego typu był pierścionek z szafirem i diamentem podarowany Józefinie de Beauharnais przez Napoleona Bonaparte. Zaręczyny odbyły się w 1796 roku, a sam pierścionek został sprzedany na aukcji w 2013 roku za niemal milion dolarów. Model „toi et moi” do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych wzorów pierścionków zaręczynowych.

Królowa Wiktoria i biżuteria sentymentalna

Szczyt popularności symbolicznych i sentymentalnych pierścionków przypadł na epokę wiktoriańską. W 1839 roku książę Albert oświadczył się królowej Wiktorii pierścionkiem w kształcie węża wysadzanym diamentami, rubinami i szmaragdem.

W kulturze XIX wieku wąż symbolizował wieczną miłość, oddanie oraz mądrość. Centralny szmaragd miał dodatkowe znaczenie — był kamieniem urodzinowym królowej Wiktorii. Pierścionek ten do dziś uznawany jest za jeden z najbardziej charakterystycznych historycznych pierścionków zaręczynowych.

Różnice kulturowe dotyczące pierścionków zaręczynowych

Tradycje związane z pierścionkami zaręczynowymi różnią się zależnie od kraju i kultury. Dotyczą zarówno wyboru kamieni, symboliki biżuterii, jak i sposobu noszenia pierścionka.

We Francji od pokoleń popularna jest tradycja przekazywania pierścionków rodzinnych. W krajach Ameryki Południowej często grawerowano na pierścionkach symbole związane z miłością i trwałością relacji, takie jak słońce czy drzewa.

Wybór dłoni, na której nosi się pierścionek, również ma podłoże kulturowe i religijne. W części krajów obrączki i pierścionki nosi się na prawej dłoni, ponieważ lewa strona przez wieki była kojarzona z symboliką negatywną. Z kolei tradycja noszenia pierścionka na lewej dłoni odnosi się do dawnej wiary w „Vena Amoris” — żyłę prowadzącą prosto do serca.

W Chile pierścionkami zaręczynowymi wymieniają się obie osoby i początkowo noszą je na lewej dłoni, a po ślubie przekładają na prawą. W niektórych regionach Indii popularne było noszenie pierścionków na palcach stóp, co wiązano z symboliką płodności i energii życiowej.

W kulturze żydowskiej zdarzało się wręczanie dwóch pierścionków — jeden z nich przyjmował formę miniaturowego domu lub świątyni symbolizujących rodzinę i trwałość związku.